در جاده‌ی ساحلی شمال رانندگی می‌کنید؛ یک طرف دریای خزر، طرف دیگر دیواری از درختان کهنسال که تا لب آسفالت جلو آمده‌اند. اینجا سیسنگان است؛ یکی از معدود جنگل‌های ایران که تقریباً تا کنار ساحل کشیده شده و برای دیدنش لازم نیست ساعت‌ها در جاده‌های کوهستانی بالا بروید. در پاییز، وقتی برگ‌ها رنگ عوض می‌کنند و مه از سمت دریا لابه‌لای درختان می‌نشیند، سیسنگان از همیشه دیدنی‌تر است.
سیسنگان کجاست و چرا این‌قدر خاص است؟
پارک جنگلی سیسنگان در شهرستان نوشهر مازندران و حدود ۲۷ تا ۳۰ کیلومتری جاده‌ی نوشهر به نور قرار دارد. این جنگل از شمال به دریای خزر و از جنوب به رشته‌کوه البرز می‌رسد؛ یعنی دقیقاً در جایی ایستاده که کوه و دریا به هم نزدیک می‌شوند.
سیسنگان بیش از ۶۰۰ هکتار وسعت دارد و به سه بخش جنوبی، غربی و ساحلی تقسیم می‌شود. بخش ساحلی آن حدود ۳۰ هکتار است و همین بخش، سیسنگان را به یکی از نادرترین پارک‌های جنگلی ایران تبدیل کرده: جنگلی هیرکانی که تا کرانه‌ی دریا امتداد پیدا کرده است.
اما ارزش سیسنگان فقط در منظره‌اش نیست. این پارک که در سال ۱۳۴۴ برای حفاظت از گونه‌های نادر شکل گرفت، بزرگ‌ترین ذخیره‌گاه درخت شمشاد در ایران و حتی خاورمیانه است. وقتی بیماری سوختگی شمشاد بخش بزرگی از شمشادهای جنگل‌های شمال را از بین برد، درختان سیسنگان مقاومت بسیار بیشتری نشان دادند. در کنار شمشادها، بلوط‌هایی با قطر بیش از دو متر و درختان افرا هم در این جنگل دیده می‌شوند.
سیسنگان زیستگاه جانورانی مثل شوکا، مرال، روباه و گراز هم هست و حتی گزارش‌هایی از حضور خرس قهوه‌ای و پلنگ در عرصه‌های آن وجود دارد.
چطور برویم و کی برویم؟
مسیر: از تهران معمولاً از جاده‌ی چالوس خودتان را به نوشهر برسانید و از آنجا حدود ۳۰ کیلومتر در جاده‌ی ساحلی به سمت نور بروید. اگر از جاده‌ی هراز می‌آیید، از آمل و نور به سمت غرب حرکت کنید. ورودی پارک کنار همین جاده‌ی ساحلی است و بسته به مسیرتان، ممکن است لازم باشد از دوربرگردان دور بزنید تا وارد پارک شوید.
یادتان باشد جاده‌ی چالوس آخر هفته‌ها شلوغ است و گاهی یک‌طرفه می‌شود؛ اگر می‌توانید وسط هفته بروید.
بهترین زمان: بزرگ‌ترین مزیت سیسنگان در مقایسه با جاهایی مثل فیلبند یا جنگل ابر این است که در ارتفاع بالا قرار ندارد. پس دسترسی به آن در اواخر پاییز هم ساده است و نگرانی برف و یخ‌زدگی جاده‌های کوهستانی را ندارد. از اواسط مهر تا اواسط آبان، رنگ‌های پاییزی در بهترین حالتشان هستند. برای دیدن مه صبحگاهی لابه‌لای درختان، صبح زود به پارک برسید.
در سیسنگان چه کنیم و کجا بمانیم؟
- پیاده‌روی میان شمشادها و بلوط‌های کهنسال: مسیرهای جنگلی پارک شما را از کنار درختانی می‌برند که شاید صدها سال از عمرشان گذشته باشد.
- از جنگل تا ساحل: بخش ساحلی سیسنگان فرصتی کمیاب است تا در یک روز، هم زیر سایه‌ی جنگل قدم بزنید و هم کنار دریا غروب را تماشا کنید.
- سد آویدر: این سد خاکی در نزدیکی پارک جنگلی سیسنگان قرار دارد و می‌تواند توقف کوتاه بعدی‌تان باشد.
- گشتی در نوشهر: اگر وقت بیشتری دارید، جاهای دیدنی نوشهر را هم ببینید.
اقامت: شهرهای نوشهر و نور گزینه‌های متنوعی از هتل و ویلا دارند. اگر می‌خواهید در خود پارک چادر بزنید، پیش از رفتن از مقررات و محدوده‌های مجاز پارک مطمئن شوید.
چند نکته:
- سیسنگان ذخیره‌گاه حفاظت‌شده است. شاخه یا برگ شمشاد را نکنید و با خودتان نبرید؛ عامل بیماری سوختگی شمشاد می‌تواند سال‌ها در خاک و برگ‌های افتاده زنده بماند و با جابه‌جایی آن‌ها پخش شود.
- آخر هفته‌ها و تعطیلات، پارک بسیار شلوغ می‌شود.
- هوای پاییزی مازندران بارانی است؛ لباس ضدآب و کفش مناسب همراه داشته باشید.
- زباله‌ها را برگردانید و فقط در محل‌های مجاز آتش روشن کنید.
سیسنگان برای کسی است که جنگل و دریا را با هم می‌خواهد، اما وقت یا حوصله‌ی جاده‌های کوهستانی را ندارد. یک صبح پاییزی میان شمشادهای کهنسال و یک عصر کنار ساحل، کافی است تا بفهمید چرا این پارک یکی از شاخص‌ترین جنگل‌های شمال است.
مسیر رسیدن به سیسنگان از تهران، از یکی از زیباترین جاده‌های ایران می‌گذرد؛ جاده‌ی چالوس که در ۷ جاده‌ی پاییزی شمال معرفی‌اش کرده‌ایم. اگر مسیرتان به کلاردشت هم می‌خورد، جاهای دیدنی کلاردشت و روستای حیرت را از دست ندهید.
گفت‌وگو و دیدگاه‌ها
تجربه‌ها و پرسش‌های سفرتان را اینجا بنویسید.
اولین نفری باشید که دیدگاهش را می‌نویسد.